________________________________________________________________________________ Τὰ παιδάκια ποὺ παίζουν στ' ἀνοιξιάτικο δείλι, Μιὰ ἰαχὴ μακρυσμένη, Τ' ἀεράκι πού λόγια μὲ τῶν ρόδων τὰ χείλη Ψιθυρίζει καὶ μένει. __ Τ' ἀνοιχτὰ παραθύρια πού ἀνασαίνουν τὴν ὤρα , Ἡ ἀδειανὴ κάμαρά μου , Ἕνα τραῖνο ποὺ θά 'ρχεται ἀπὸ μιὰ ἄγνωστη χώρα, Τὰ χαμένα ὄνειρὰ μου. __ Οἱ καμπάνες ποὺ σβήνουν, καὶ τὸ βράδυ ποὺ πέφτει Ὁλοένα στὴν πόλη , Στῶν ἀνθρώπων τὴν ὄψη , στ' οὐρανοῦ τὸν καθρέφτη , Στὴν ζωὴ μου τώρα ὅλη. _________________________________________________________________________________ Ποίηση - Κ. Καρυωτάκης «Έλεγεῖα καὶ Σάτιρες» , 1927 . Μελοποίηση - Έλενα Παπάζογλου ( Λένα Πλάτωνος ) Ερμηνεία - Σαβίνα Γιαννάτου Δισκογραφία -«Καρυωτάκης -13 τραγούδια » , 1982. __________________________________________________________________________________
Είδος Ποίησης : Χαμένης Γενεάς ελεγεία λύπης , στοιχεία συμβολισμού και εξπρεσιονισμού . Τεχνική -Εκτεταμένη εσωτερική και πλεχτή ομοιοκαταληξία ,μετρικά αμφίβραχυς και παραξύτονος και ενδιάμεσα προπαροξύτονος και οξύτονος τονισμός .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου