________________________________________________________________________________ Τὰ παιδάκια ποὺ παίζουν στ' ἀνοιξιάτικο δείλι, μιὰ ἰαχὴ μακρυσμένη, Τ' ἀεράκι πού λόγια μὲ τῶν ρόδων τὰ χείλη ψιθυρίζει καὶ μένει. __ Τ' ἀνοιχτὰ παραθύρια πού ἀνασαίνουν τὴν ὤρα , ἡ ἀδειανὴ κάμαρά μου , Ἕνα τραῖνο ποὺ θά 'ρχεται ἀπὸ μιὰ ἄγνωστη χώρα, τὰ χαμένα ὄνειρὰ μου. __ Οἱ καμπάνες ποὺ σβήνουν, καὶ τὸ βράδυ ποὺ πέφτει ὁλοένα στὴν πόλη , Στῶν ἀνθρώπων τὴν ὄψη , στ' οὐρανοῦ τὸν καθρέφτη , στὴν ζωὴ μου τώρα ὅλη. _________________________________________________________________________________ Ποίηση - Κωνσταντίνος Καρυωτάκης «Έλεγεῖα καὶ Σάτιρες» , 1927 Είδος Ποίησης : Σύγχρονη ελεγεία λύπης , συμβολισμός Μελοποίηση - Έλενα Πλάτωνος -Παπάζογλου (Ο πατέρας της καθηγητής μουσικής Γεώργιος Παπάζογλου είχε αλλάξει το επώνυμο σε Πλάτων) Ερμηνεία - Σαβίνα Γιαννάτου Δισκογραφία -«Καρυωτάκης -13 τραγούδια » , 1982 __________________________________________________________________________________ Το ποίημα αποτελείται από τρείς στροφές ,από δύο στίχους σε κάθε στροφή, εκτεταμένη και εσωτερική ομοιοκαταληξία , πρακτικώς οι στίχοι υποδιαιρούνται , έτσι μετρικώς αμφίβραχυς , και τονικώς παραξύτονος . Εναρμονίζει φυσικές παραστάσεις και αντιθέσεις αλληγορικά ,διπλού νοήματος επιφανειακού και βαθύτερου σε βιογραφική σειρά από παιδική ηλικία έως νεότητα καταδικασμένη , να εκφράσει με ποιητικό τρόπο τον ψυχικό του πόνο έως κραυγή απογνώσεως προς τους αναγνώστες . ____________________________________________________________________________________ Συμβολισμοί - Κατά την γνώμη μου , 4η Μαΐου 2026 __________________________________________________________________________________ Τὰ παιδάκια ποὺ παίζουν στ' ἀνοιξιάτικο δείλι, μιὰ ἰαχὴ μακρυσμένη... (Ανάμνηση ξέγνοιαστης παιδικής ηλικίας που απομακρύνεται και χάνεται η παιδικότητα .- Άνοιξη συμβολίζει την αναγέννηση , για τον ποιητή όπως προκύπτει κι απ' άλλα ποιήματά του η άνοιξη και το πορφυρό ηλιοβασίλεμα είναι σύμβολα του έρωτα , το δειλινό όμως διαδέχεται λυκόφως , δύει η ημέρα και ανατέλλει η νύχτα . Το φως συμβολίζει την ζωή και η νύχτα συμβολίζει την απώλειά της ). ________________________________________________________________________________
Τ' ἀεράκι πού λόγια μὲ τῶν ρόδων τὰ χείλη ψιθυρίζει καὶ μένει ... (Για τον ποιητή τα τριαντάφυλλα κι όλα τα ροδοειδή συμβολίζουν γυναικεία πρόσωπα , το αεράκι που με των ρόδων τα χείλη ψιθυρίζει είναι γυναικεία ψιθυριστά λόγια , εφηβικές και νεανικές ερωτικές αναμνήσεις που τον κυριεύουν ) . ____________________________________________________________________________________ Τ' ἀνοιχτὰ παραθύρια πού ἀνασαίνουν τὴν ὤρα ,ἡ ἀδειανὴ κάμαρά μου ... (Άνθρωποι,ζώα,φυτά,γόνιμο έδαφος ,δέρμα όλα αναπνέουν, τ' ανοιχτά παράθυρα είναι σαν ανοίγματα του περιβλήματος , κελύφους που χρησιμεύουν για την ανανέωση του αέρα της αναπνοής των εμψύχων που αναπνέουν εντός των οικιών ,κάμαρα εννοεί την μικρή μονοκατοικία του , γιατί όμως αντί ν' αναπνέουν -ει τον αέρα ανασαίνουν - ει την ώρα και γιατί η κάμαρα αντί μοναχική δηλώνεται αδειανή , θα το δούμε παρακάτω ) . ___________________________________________________________________________________ Ἕνα τραῖνο ποὺ θά 'ρχεται ἀπὸ μιὰ ἄγνωστη χώρα, τὰ χαμένα ὄνειρὰ μου ... (Αν ένα πλοίο ἤ τραίνο στην πρώτη θέση επιβατών ταξίδευε προς μιά άγνωστη χώρα , θα συμβόλιζε τα όνειρα του ανθρώπου στο μέλλον και σε έναν κήπο της Εδέμ. Το τραίνο που έρχεται από μιά άγνωστη χώρα με τα χαμένα όνειρά του συμβολίζει την κακή του μοίρα η οποία επιστρέφει τα όνειρα και τις προσδοκίες του μέλλοντός του στην οδυνηρή πραγματικότητα. - Γι' αυτό η κάμαρά του αντί μοναχική είναι αδειανή ,το πρόβλημα δεν είναι η μοναξιά αλλά ένα μέλλον άδειο από προσδοκίες και όνειρα , και ανασαίνει την ώρα αντί του αέρα καθώς κρατιέται η αναπνοή ασυνείδητα εστιάζοντας στο άδειασμα της κλεψύδρας του χρόνου της ζωής του, και συμβολίζει την ψυχρή αγωνία). __________________________________________________________________________________ Οἱ καμπάνες ποὺ σβήνουν, καὶ τὸ βράδυ ποὺ πέφτει ὁλοένα στὴν πόλη , Στῶν ἀνθρώπων τὴν ὄψη , στ' οὐρανοῦ τὸν καθρέφτη , στὴν ζωὴ μου τώρα ὅλη. (Ο ήχος των καμπανών είναι ζεστό ελπιδοφόρο κάλεσμα , κάποια στιγμή μετά τον εσπερινό σταματούν προσωρινά , εδώ ο ήχος του καμπαναριού που σβήνει συμβολίζει την παγερή απελπισία .Καθώς απλώνεται η νύχτα στην πόλη και σκοτεινιάζει των ανθρώπων τα πρόσωπα , όπως αν κοιτάξεις από πάνω την ήρεμη επιφάνεια της θαλάσσης ἤ των λιμνών βλέπεις να καθρεπτίζουν τα είδωλα των ανθρώπων της πόλης της παραλίας ἤ των δένδρων , έτσι και οι αποχρώσεις του ουρανού της ρόδινης αυγής , του πορφυρού ηλιοβασιλέματος , του βαθυκύανου και του μελανού της νυκτός το παρομοιάζει σαν αντικατροπτισμό των αποχρώσεων των συναισθημάτων του ανθρώπου .Η απαισιοδοξία του ποιήματος είναι πως η νύχτα απλώθηκε για πάντα στα πρόσωπα και πράγματα και στην ζωή του . Εξ' αιτίας κάποιου τραγικό γεγονός , καθώς ο Μώμος είχε αναστρέψει σε κακή την μοίρα της ζωής του ) . ___________________________________________________________________________________
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου