Τα λόγια και τα χρόνια

____________________

 

___________________________________________________________________________________Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα                                                                                                              Και τους καημούς που σκέπασε καπνός,                                                                                                        Η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα.                                                                                                                Οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα                                                                                                  Ήταν σε δάσος μαύρο , κεραυνός                                                                                                                  Οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα. ________________________________________________________________________________      Και σου μιλώ  σ' αυλές και σε μπαλκόνια                                                                                                    Και σε χαμένους κήπους του Θεού,                                                                                                              Κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια                                                                                                      Με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια,                                                                                                          Εκεί που πρώτα ήσουνα παντού                                                                                                                Και τώρα μεσ' ΄ς το κρύο και 'ς τα χιόνια . _______________________________________________________________________________          Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει                                                                                                Παρασκευή τα βράδυ στις εννιά                                                                                                                  Η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει,                                                                                                              Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει                                                                                            Παρασκευή το βράδυ του φονιά ,                                                                                                                Και  του Λαού την πόρτα να χτυπήσει . ____________________________________________________________________________________ Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο                                                                                                                    Σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό                                                                                                                      Οι δρόμοι που με πήραν, και προσμένω.                                                                                                    Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω                                                                                                          Με τους ανθρώπους που είδαν φονικό,                                                                                                      Και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο .  __________________________________________________________________________________    Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο                                                                                                  Θερίζει την αυγή θανατικό,                                                                                                                  Μαύρα πουλιά του δείχνουμε τον δρόμο,                                                                                                  Έχει κρυφή πληγή κοντά στον ώμο,                                                                                                    Σημάδι μυστικό  από  το κακό                                                                                                                    Πως ξέφυγε απ' ανθρώπους κι από νόμο .

__________________________________________________________________________________   Ποιητική Συλλογή Εμμανουήλ Ελευθερίου                                                                                Μελοποίηση,διεύθυνση ορχήστρας - Ιωάννης Μαρκόπουλος                                                                  Τραγούδι  - Χαράλαμπος   Γαργαρουνάκης                                                                                          Σαντούρι -  Αριστείδης Μόσχος                                                                                                                    Κιν/κη ταινία - Τραγούδια της Φωτιάς , 1974.                                                                                      Σκηνοθεσία - Νικόλαος  Κούνδουρος