Τοῦ Διάκου

Τρία πουλάκια κάθονταν ψηλὰ 'ς τὴν Χαλκουμάτα                                                                                  Το  'να τηράει τὴν Λιβαδιὰ καὶ τ' ἄλλο τὸ Ζητοῦνι                                                                                      Το τρίτο τὸ καλλίτερο μοιρολογάει καὶ λέει · «                                                                                        Πολλή μαυρίλα πλάκωσε , μαύρη σαν καλιακοῦδα,                                                                                Μὴν ὁ Καλύβας ἔρχεται, μὴν ὁ Λεβεντογιάννης ; -                                                                                Νοὐδ' ὁ Καλύβας ἔρχεται, νοὐδ' ὁ Λεβεντογιάννης ,                                                                                Ὀμὲρ Βρυόνης πλάκωσε μὲ δεκαοκτὼ χιλιάδες» . _______________________________________________________________________________          Ὁ Διᾶκος σὰν τ' ἀγροίκησε , πολύ τοῦ κακοφάνη .                                                                                Ψιλή φωνὴν ἐσήκωσε , τὸν πρῶτο του φωνάζει  · «                                                                                    Τὸν ταϊφά μου σύναξε, μάσε τὰ παλληκάρια,                                                                                          Δῶσ' τους μπαρούτη περισσὴ καὶ βόλια μὲ τοῖς χούφταις,                                                                  Γλήγορα καὶ νὰ πιάσουμε κάτω 'ς τὴν Ἀλαμάνα ,                                                                                  Ποῦ  'ναι ταμπούρια δυνατὰ κι ὄμορφα μετερίζια ». _________________________________________________________________________________  Παίρνουνε τ' ἀλαφρὰ σπαθιὰ καὶ τὰ βαριὰ τουφέκια,                                                                                  'Σ τὴν Ἀλαμάνα φθάνουνε καὶ πιάνουν τὰ ταμπούρια · «                                                                      Καρδιὰ παιδιὰ μου, φώναξε , παιδιὰ μην φοβηθῆτε,                                                                            Σταθῆτ' ἀντρειωμένοι σὰν Γραικοὶ καὶ  σὰν Ρωμιοὶ σταθῆτε ».  __________________________________________________________________________________    Ψιλὴ βροχούλαν ἔπιασε κ' ἕνα κομμάτι ἀντάρα ,                                                                                    Τρία γιουρούσιαν ἔκαμαν τὰ τρὶα ἀράδα-ἀράδα .                                                                                  Ἔμεινε ὁ Διᾶκος  'ς τὴν φωτιὰ μὲ δεκαοκτώ λεβέντες ,                                                                        Τρεῖς ὥρες ἐπολέμαε δεκαοκτώ χιλιάδες .                                                                                      Βουλῶσαν τὰ κουμπούρια του κι ἀνάψαν τὰ τουφέκια                                                                                Κι ὁ Διᾶκος ἐξεσπάθωσε καὶ 'ς τὴν φωτιὰ χουμάει .                                                                              'Ξῆντα ταμπούρια χάλασε κι επτὰ μπουλουκμπασίδες ,                                                                              Καὶ τὸ σπαθί του κόπηκε ἀνάμεσα ἀπ'τὴν χούφτα,                                                                                  Καὶ ζωντανὸ τὸν ἔπιασαν καὶ 'ς τὸν πασᾶ τὸν πάνουν .                                                                                _________________________________________________________________________________  Χίλιοι τὸν πάν' ἀπὸ μπροστὰ καὶ χίλιοι ἀπὸ κατόπι,                                                                                  Κι ὁ Ὀμέρ Βρυόνης μυστικὰ 'ς τὸν δρόμο τὸν ἐρώτα · «                                                                            Γίνεσαι Τοῦρκος , Διᾶκο μου, τὴν πίστη σου ν' ἀλλἀξεις ,                                                                        Νὰ προσκυνήσεις 'ς τὸ τζαμί, τὴν ἑκκλησιὰ ν' αφήσεις ; »                                                                        Κι' ἐκεῖνος τ' ἀποκρίθηκε καὶ μὲ θυμὸν τοῦ λέγει ·  «                                                                                Πάτε καὶ 'σεῖς καὶ ἡ πίστη σας , μουρτάταις νὰ χαθῆτε !                                                                          Ἐγὼ Ρωμιὸς γεννήθηκα, Ρωμιὸς θέλ' ἀποθάνω ».